Tis bijna zover. Donderdag vlieg ik terug naar mijn stekkie in  Almere. Laatste weekend heeft plaats gevonden. Het was nogal een vreemde avond. Bij aankomst politie, brandweer en ambulances overal. Een gozert met een gestolen bolide had zich een weg in de muur van onze uitgaansgelegenheid geforceerd. Tja, dat krijg je als je zo’n snelle bak steelt en te laat merkt dat na twee seconden een soort van superboost je auto lanceert. Boontje komt om zijn loontje?…

Nu blijkt dit het resultaat. Twee gebroken benen, ribben en nek is wel een heel harde les. ‘t blijkt een nogal ernstige en kritieke toestand waar het nog maar de vraag is of ie het zal overleven. Toch ging avond door. Sirenes en zwaailichten de dansvloer nog extra verlichtend… Mensen bij het raam toekijkend hoe deze mijnheer de dief wordt losgeknipt uit zijn benarde positie.

Voor nu… Saludos!

Heerlijk die zon op je kruin. Soms zelfs net effe te heet (veel drinken). Nauwgezet volg ik de laatste artiesten op de lokale en nationale radio. En onlangs kwam me weer een goede band ter oren. Het ging om ‘the Fray’ en hun album ‘Hard to Save a Life’. Het gelijknamige nummer erop is een van de beste van het album maar er staan er meer op.

Eind april vlieg ik terug en ben net op tijd om koninginnedag bij te wonen. jihaa! Mijn nichtje hier in Australie is er jaloers op omdat zij het ook 2x heeft mogen beleven en het absoluut geweldig vind.
that’s it for now…

Het is mij, de aboriginal. Blaas op mijn didgeridoo for a living. uhuh.. haha. Nee, vandaag mijn rondo stad (Adelaide) gedaan en even langs de Quantas office. Weet m’n draai niet echt te vinden. Is het een zonnesteek?! could be. Maar heb nu zin in drop, frikandel en kroket. *Smile* Heerlijk weer hiero. Dat wel… nice girls everywhere.

Gister heb ik een dapper besluit genomen. Ik ga terug…. soon. Am I a Quiter!? Perhaps…. But i don’t give a rat’s ass about what other might think of me right now. Natuurlijk alles al overwogen. Financieel & emotioneel. Zou het best nog even kunnen uithouden hier kwa bucks. Maar dan moet ik verdomme mijn stinkende best doen voor het vinden van een frietkotbaan. Ik besluit daarom lekker te genieten van nog zeker een maand zon, zee, strand en uitgaan.

See ya chaps!

Godverdomme wat een formele bende hiero, soms. Zo slonzig als sommige mensen op straat zijn, zo opgedirkt moet je aankomen op een solli gesprek. En dan te bedenken dat de werkeloosheid hier laag is. hmmmm…. Bedoel, in Nederland hoef je niet in pak aan te komen als je een baan zoekt. Okee, als je in sales zit ofzo. Maar hier moet je je als frietkot medewerker nog representatief kleden (feel like pipo de kakker) voor een application. Als je bij ons aankomt op gesprek, dan reizen eerder de vermoedens dat je iets te verbergen hebt. (criminal record)

Het werk zoeken/vinden neemt eigenlijk best wel veel van de vreugde weg. Had verwacht toch redelijk snel aan de bak te kunnen en vandaar uit wat leuke uitstapjes te plannen. Okee, ben er nog maar een week. Maar nog maar weinig van die ‘no worries’ cultuur opgepikt.

Je staat op uit je bed. En ziet daar een spin lopen. Ongeveer even groot als de nederlandse kruisspin. Of nog kleiner eigenlijk. Ziet er volkomen ongevaarlijk uit. Bij het nader bestuderen zie ik dat het wel een "White Tip" moet zijn want aan het einde van zijn staart zit een wit stipje. Oppakken en naar buiten gooien!? hmm neh. Levert misschien een stoer verhaal op, maar wil niet direct van mijn reisverzekering gebruik hoeven maken.

Het ogenschijnlijke diertje lijkt ongevaarlijk, maar schijnt dat het gif zonder medicatie binnen no time eerst je huid, en dan je vlees wegvreet. Een slipper will do *slam*. Aan mijn slipper kleeft een klein zwart plakje spin die ik wijselijk buiten onderde kraan wegspoel. Someone got unlucky today.

ps: Leuk jullie reacties terug te lezen! g’day!

Zo, daar zit je dan met je knapzak in een internetcafe in Adelaide. Gister aangekomen en nauwelijks bekomen van de jetlag op pad. Op zoek naar werk… Je zou denken uitzendburo’s genoeg. Maar dat valt in het centrum van de stad wel tegen. Dus tijd voor een opsomming van wat je na vertrek zo snel vergeet.

1. Het drinkwater smaakt naar chloor.
2. Je hoeft je bij het in bed stappen geen zorgen te maken over een dodelijke spin.
3. De cappucino’s zijn hier gewoon niet zo lekker. (except starbucks)

De leuke dingen.
1. Mensen zijn veel relaxter, en behulpzaam. Althans zo komt het over.
2. Het weer is nooit echt slecht te noemen.
3. De gemiddelde bh-cupmaat is groter

Zo dit was het voor effe. to keep you posted….

Helaas, mijn VVD stem moet voor de provinciale staten verkiezingen verloren gaan. Natuurlijk kan ik iemand machtigen maar aangezien ik alleen van die sociale en geen liberale vrienden heb in Almere moet ik verstek laten gaan. Een poging een vriendin te laten stemmen tevergeefs: Ze zou toch stiekum op groen-links drukken …smiley… Waarop ik antwoordde dat wanneer het zó moet, ze het van mij mogen winnen. …knipoog…

Waarschijnlijk merk ik straks toch niet veel van de hervormingen (of kom ook ik er straks misschien niet meer in). Dus een goede reden om te beluisten niet mij te bemoeien met de politiek en mijn morele burgerlijke plicht even aan de wilgen te hangen.

Hoe je je de laatste week nog het vuur uit de sloffen moet lopen. Natuurlijk even een internationaal rijbewijs aangevraagd. Voor 13.- en 10 minuten sta je later weer buiten de ANWB winkel. Alles lijkt maar goed te gaan. Maar natuurlijk weer te vroeg gejuigd. Eenmaal thuis kom ik er een paar dagen later achter dat ik mijn eigen rijbewijs maar niet kan vinden. Rondbellen dus. Nergens… Nieuwe aanvragen nu het nog kan. Mijn nieuwe pin met bankpas in gebruik nemen. Maar deze werkt niet samen (een ongeluk komt nooit alleen). na 2x proberen toch maar niet meer doen. Dikke Grrrr dus. Wacht ik daarvoor meer dan een half uur om geholpen te worden.
Volgende dag naar de bank, blijkt het nummer ongewijzigt. Terwijl ik een nieuw pin op een brief kreeg. Die blijkt nu dus voor mijn creditcard.
Algoed… Thuisgekomen kijk ik voor alle zekerheid even door de andere papieren over verzekeringen die de anwb mij in de maag wilde splitsen. Én jahoor.. daartussen zit mijn rijbewijs.
Ik dus weer naar de politie aangifte intrekken en naar stadhuis aanvraag teniet doen. Mooie bijkomstigheid was dat mijn pinpas het gister dus niet deed en daarom mijn aanvraag nog niet verstuurd was. Mijn ongemak was dus ook mijn redding.

Zit je dan…. te wachten op de man die de watermeter vervangt. En dat duurt en dat duurt. Ondertussen krijg je berehonger en zoek je je keukenkast af naar wat eventueel door kan als versnapering. Niks…. Waarom komen die mensen ook altijd zo laat maar nét op tijd. Olijven en een plak kaas moeten de eerste bodem leggen want nu het huis uit gaan kan natuurlijk niet. De supermarkt is om de hoek, maar je zult net zien dat ie langs komt als je weg bent… Een verdere speurtoch door het huis levert mij gelukkig nog twee kroketten op. Zo uit het vriesvak en ready to be boiled. Daar gaat de deurbel. Ik haast me naar de deur terwijl de ketten zich tegoed doen aan het bakvet.

Na 5 minuten en een digitale handtekening kan de man weer verder. En ik….. ik zit met twee ontplofte kroketten.

Life isn’t always about flowers…

Binnenkort zal ik stoppen met roken… Dat zeg ik nu wel, maar ik geloof het ook. Zodra ik het vliegtuig in stap breekt het rokeloze leven aan. Niet alleen om het geld (daar zijn ze nóg duurder), maar ook om de gezondheid. Kijken hoe lang ik het vol ga houden.

Heb ik er nog wat van geleerd!? Ja, wat me vooral opviel, is dat Nederland vol zit met bietsers. Niet zozeer op werk, vrienden collaga’s zijn nooit een probleem. Maar de vreemde mensen om je heen. Zelf zou ik nooit iemand aanspreken om een peuk. Misschien iets wat niet bij me past.